Festiwal Teatru Lalek i Animacji Filmowych dla Dorosłych
Lalka też Człowiek

Pierwsza edycja Festiwalu odbyła się w 2006 roku.
Bezpośrednią motywacją zorganizowania takiego festiwalu jest świadomość, że w wielu krajach teatr lalek, a nawet animacja kojarzona jest z twórczością adresowaną do dzieci. Jesteśmy przekonani, że animacja, teatr lalek, jest pełnoprawnym językiem sztuki filmu i teatru. Dowodem na to jest i historia sztuki w ogóle, a sztuka teatru lalek w szczególności. Zawsze artyści w komunikacji z dookołem czerpali z arsenału znaku, metafory, skrótu myślowego. Czymże innym są atrybuty sztuki animacji.

Corocznie Festiwal nasz jest współfinansowany przez m. st. Warszawa, a bywa także przez: Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Fundusz Wyszehradzki, Narodowy Instytut Audiowizualny, Instytuty Kultury poszczególnych krajów, Ambasady, sponsorów prywatnych i firmy. Objęty jest patronatem honorowym przez Polski Ośrodek Lalkarski Międzynarodowego Stowarzyszenia Artystów Lalkarzy POLUNIMA oraz przez Prezydenta miasta stołecznego Warszawy. Spektakle oceniane są przez międzynarodowe jury i jury studentów Wiedzy o Teatrze warszawskiej Wyższej Szkoły Teatralnej. Przyznawane są także nagrody od indywidualnych donatorów. Prezentowane były grupy teatralne z około 50-ciu krajów, w tym zawsze z Białorusi.
Zapraszamy!

www.uniateatrniemozliwy.pl

MIŃSK 2011

Polunima Lalka też Człowiek

Unia Teatr Niemożliwy O Unii Teatrze Niemożliwym
Skąd przychodzimy i w co weszliśmy - Wojciech Olejnik


cykliczny koncert na Sangórce: Andrzej Boruszewski - skrzypce, Bogdan Szczepański – kontrabas

Spotkaliśmy się w połowie lat osiemdziesiątych minionego stulecia w Białymstoku jako studenci Wydziałów Lalkarskich Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie. Ucząc się teatru lalek, znajdowaliśmy w nich coraz więcej fascynujących możliwości wypowiedzi. Podjęliśmy wówczas próby wspólnych realizacji małych form teatralnych. Zaowocowało to min. pierwszymi- pełnymi przygód- podróżami na zagraniczne festiwale do Francji i Włoch.

Rozmaite- nie zawsze satysfakcjonujące późniejsze doświadczenia zawodowe oraz nowe możliwości w nowej Polsce, skłoniły nas do podjęcia „na własną rękę” i tak w 1997 formalnie stowarzyszyliśmy się jako Unia Teatr Niemożliwy, zakładając, że będziemy tworzyć teatr dla dorosłych. Temu założeniu dotąd pozostajemy wierni.

W ciągu tych 14 lat działania stworzyliśmy kilkanaście przedstawień, z których większość wciąż gramy. Zdobyliśmy wiele nagród na festiwalach teatralnych w Polsce i za granicą, przemierzając tysiące kilometrów. Skierowane zostały pod naszym adresem liczne słowa uznania widzów i krytyków.


Koncert na Sangórce, w majątku Pętowo

Podejmujemy też wiele działań popularyzujących teatr lalek i sztukę animacji. Najpoważniejszym przedsięwzięciem jest organizowany corocznie od 2006 roku i organizowany corocznie i cieszący się coraz większym zainteresowaniem Międzynarodowy Festiwal Teatrów Lalek dla Dorosłych „Lalka też Człowiek”, na którym prezentowane są różnorodne przedstawienia tego nurtu z całego świata, oceniane przez międzynarodowe jury. Nie tylko przy okazji festiwalu przeprowadzamy konkursy na plakat czy konkursy fotograficzne. Organizujemy liczne wystawy scenografii i plastyki teatralnej. Od początku 2010 r. promujemy również osiągnięcia polskiego filmu animowanego poprzez cykliczne pokazy i spotkania z twórcami, sztukę włączyliśmy w nasz Festiwal.


Koncert na Sangórce, Lena Ledov

Niejako na margines głównej działalności teatralnej, każdego roku, od maja do września, organizujemy plenerowe koncerty muzyki klasycznej i jazzowej na terenie majątku Pętowo k. Tykocina zwane „Koncertami na Sangórce”.

Zarówno dokonanie teatralne, jak i nasze działania wokół teatru, zostały docenione przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, który w roku 2006 odznaczył medalem „Zasłużony dla Kultury Gloria Artis” prezesa naszej Unii Teatr Niemożliwy – Marka b. Chodaczyńskiego, a w rok później pozostałym twórcom Alicji Chodynickiej- Kuberskiej, Dorocie Annie Dąbek, Annie Porusiło- Dużyńskiej, Maciejowi Dużyńskiemu, Aleksandrowi Kuberskiemu, Wojciechowi Olejnikowi, Bogdanowi Szczepańskiemu- nadał odznaczenia „Zasłużony dla kultury polskiej” i medale „Zasłużony dla kultury Gloria Artis”.

Toporland
Suita bez słów na Tekturę i Kontrabas inspirowana twórczością Rolanda Topora i Johanna Sebastiana Bacha

Unia Teatr Niemożliwy

Scenariusz i inscenizacja: Wojciech Olejnik
Kompozycja muzyczna: Bogdan Szczepański
Opracowanie scenograficzne: Wioletta Halenka i Katarzyna Rogowiec

Sceniczny żart, łączący w sobie elementy koncertu muzycznego, konwencji filmu animowanego i teatru lalek. Główną osnowę stanowią tu rysunki i krótkie opowiadania francuskiego twórcy, Rolanda Topora. Przeniesione na tekturę i papier ożywają we współbrzmieniu z inspirowaną kompozycjami J.S. Bacha, kontrabasową muzyką, wykonywaną na żywo przez jej autora Bogdana Szczepańskiego. Czarny humor i makabreski Topora w takiej animacji pozyskują nieco liryzmu, poetyckości, a może nawet i metafizyki.

Spektakl wielokrotnie prezentowany w Europie, nagradzany, m.in. na: Międzynarodowym Festiwalu Malta w Poznaniu (Złoty Offeusz), Ogólnopolskim Festiwalu Teatrów Lalek w Opolu (Nagroda Specjalna), Międzynarodowym Festiwalu Teatrów Lalek dla Dorosłych w Starej Zagorze w Bułgarii (I nagroda za spektakl "za nowatorskie rozwiązania" i nagroda za muzykę).

Drugi pokój
Impresja według Zbigniewa Herberta

Unia Teatr Niemożliwy

Skróty tekstowe: Dorota Anna Dąbek i Wojciech Olejnik
Inscenizacja i Reżyseria: Dorota Anna Dąbek Scenografia: Tomasz Taracha
Muzyka: Grzegorz Małkowski
Obsada: Dorota Anna Dąbek, Anna Ponieważ (gościnnie), Marek Tynda (gościnnie), Piotr Stec (adept)

Drugi pokój to jedna z kilku napisanych przez Herberta sztuk teatralnych świadomie w tej inscenizacji pozbawiona został ekspresji aktora. Okrojone do niezbędnego minimum, dialogi między dwiema postaciami słyszane są niejako w tle obrazów, które przede wszystkim budują tu dramaturgię. W powiększone do wymiarów sceny fotografie wpisywane są działania animacyjne, co sprawia wrażenie przenikania i dopełniania się planów. Wraz z subtelną warstwą dźwiękową stanowi to o niepowtarzalnym klimacie tej, jak ją nazwali autorzy przedstawienia, impresji.

Nagroda na poznańskich KON-TEKSTACH (Międzynarodowy Festiwal Twórczości dla Dzieci i Młodzieży).

SE-MA-FOR Film Festival

Se-ma-for to najbardziej znane i najstarsze polskie studio filmów animowanych. Początki Se-ma-fora sięgają roku 1947, kiedy to w prywatnym mieszkaniu w Łodzi plastyk Zenon Wasilewski (1903-1966), wraz z grupą przyjaciół - entuzjastów animacji, zrealizował pierwszy w Polsce lalkowy film animowany Za króla Krakusa. Od tamtych lat w Se-ma-forze powstało ponad 1400 filmów (w tym około 800 lalkowych), które zdobyły na całym świecie kilkaset nagród i wyróżnień, na czele z dwoma Oscarami®; w 1983 za Tango Zbigniewa Rybczyńskiego oraz w 2008 za Piotrusia i wilka Suzie Templeton.

W roku 2010, w stulecie wynalezienie przez Władysława Starewicza (1882 – 1965) przełomowej, nie tylko dla historii filmu animowanego, techniki poklatkowej, działająca przy studiu Fundacja Filmowa Se-ma-for, powołała do życia zupełnie nowy festiwal. Se-ma-for Film Festival (międzynarodowy festiwal animowanych filmów lalkowych i technik przestrzennych) jest drugim na świecie i pierwszym w Europie festiwalem dedykowanym animacji poklatkowej (stop motion), w szczególności zaś, lalkowej i przestrzennej. W dniach 22-25 września 2011 roku w Łodzi (Polska) odbędzie się jego druga edycja, która w tym roku, w dniach 21 – 23 października 2011, doczeka się swojej wyjątkowej kontynuacji w Lugano (Szwajcaria). 2. Se-ma-for Film Festival składać się będzie z trzech zasadniczych elementów: międzynarodowego konkursu profesjonalnych filmów wykonanych w technikach poklatkowych (animacja lalkowa, animacja plastelinowa, przestrzenna animacja wycinankowa, animacja obiektów przestrzennych, animacja materiałów sypkich, inne techniki przestrzenne), polskiego konkursu profesjonalnych filmów animowanych realizowanych we wszelkich technikach oraz cyklu pokazów towarzyszących (tematycznych, historycznych, monograficznych) prezentujących możliwości wyżej wymienionych technik filmowej animacji.

Filmy animowane dla dorosłych wyprodukowane przez studio Se-ma-for z Łodzi.

Caracas, 10 min., 2006
Reżyseria: Anna Błaszczyk
Se - Ma - For

Caracas zostało zainspirowane opowiadaniem Młodość Josepha Conrada. Jest to opowiedziana malarskimi kadrami historia podróży pewnego upartego marynarza do Bangkoku. Film dryfuje między oniryczną, impresyjną ilustracją morskiej podróży, a historią niestrudzonego marzyciela.

Powrót, 8 min., 2008
Reżyseria: Anna Błaszczyk
Se - Ma - For

Kanciasty Astronauta, po latach spędzonych w przestrzeni kosmicznej, powraca na "Ziemię". Wiele rzeczy bezpowrotnie zmieniło swój kształt. A jednak nie wszystko! Film trochę przewrotnie opowiada o tym co się nie zmienia w czasie i przestrzeni.

Ichthys, 15 min., 2006
Reżyseria: Marek Skrobecki
Se - Ma - For

Ichthys to niekonwencjonalnie opowiedziana, metaforyczna filmowa opowieść o wytrwałości, nadziei i spełnieniu. Bohaterem filmu jest mężczyzna w sile wieku. Zjawia się w restauracji, której wnętrze przypomina budowlę sakralną. Jest tam jedynym klientem. Wita go kelner o twarzy cherubina, który przyjmuje zamówienie, po czym wychodzi. Klient oczekuje na jego powrót. Czas mija, pokrywając wszystko patyną czasu. Kiedy wreszcie młody kelner zjawia się z zamówionym daniem, klient sprawia wrażenie martwego…

Danny Boy, 10 min., 2010
Reżyseria: Marek Skrobecki
Se - Ma - For

Danny Boy jest opowieścią o ułomności ludzkiej, którą eufemistycznie możemy nazwać „utratą głowy”. Ktoś o kim mówimy w przenośni, że „stracił głowę” jest człowiekiem, który nie bardzo wie co robi. W tej opowieści głowę stracili już prawie wszyscy, oprócz jednego, jedynego człowieka. Jest nim tytułowy Danny Boy, który jako odmieniec czuje się w bezgłowym społeczeństwie zupełnie wyalienowany. Film porusza problem samotności jednostki i stawia pytanie czy w imię społecznego dostosowania należy równać w dół.

Tango, 8 min., 1980
Reżyseria: Zbigniew Rybczyński
Se - Ma - For

Zbigniew Rybczyński realizował Tango blisko rok z uwagi na skomplikowany proces tworzenia. Zastosował technikę zdjęciową, polegającą na osobnym fotografowaniu każdej postaci, a następnie na układaniu ze zdjęć gotowej sekwencji animacji. Wielokrotnie nakładane na siebie ekspozycje wymagały dużej precyzji. Rybczyński pracując nad filmem praktycznie przeniósł się do studia w Se-ma-forze, zamieniając pokój zdjęciowy na "pokój mieszkalny". Właśnie taki tytuł roboczy nosiło późniejsze Tango.

Rzeczywistość w filmie, choć zbudowana całkowicie z elementów powszechnie znanych, tworzy nową jakość, otwiera widza na nowe obszary widzenia. Surrealistyczny świat przedstawiony pozbawiony jest fabuły i chronologii, wydaje się sztuczny i wyizolowany. Wciąż powtarzający te same ruchy bohaterowie, przypominają raczej ruchome figurki niż żywych ludzi. Postaci, choć zajmują się prozaicznymi rzeczami, zdają się tańczyć w rytm muzyki. Wrażenie to potęguje się wraz przybywaniem kolejnych osób, których ruchy idealnie zgrywają się ze sobą. Widz nie jest w stanie ogarnąć świadomością wszystkich przedstawianych się na ekranie czynności, aby przyjrzeć się wszystkim postaciom trzeba obejrzeć film przynajmniej kilkakrotnie. Film przedstawia cykliczny i równoczesny obraz świata. Poza następstwem ruchów poszczególnych osób, cały film zdaje się być sekwencja większej całości, stworzonego przez artystę mikrokosmosu. W filmie można obserwować synchronicznie cały cykl życia ludzkiego: od niemowlęctwa do starości. Po ostatniej scenie z powodzeniem mogłaby nastąpić znów pierwsza. Widz, który chciałby obejrzeć film jeszcze raz, aby przyjrzeć się wszystkim przedstawionym postaciom, sam prowokuje do otworzenia kolejnego cyklu powtórzeń.

Snępowina, 14 min., 2001
Reżyseria: Marta Pajek
Se - Ma - For

Film Snępowina porusza tematykę snu, który istniejąc na styku światów ciał i ducha, nie daje się uchwycić ani zbadać. Dzieje się w nas, ale jednocześnie poza nami- i dlatego budzi nasz niepokój. We śnie przebywamy w świecie, którego reguły są zmienne, natomiast budzimy się w miejscu, które pozornie możemy kontrolować i które wydaje się przewidywalne. Czasami, jednak nawet tam „coś” nas kontroluje i podejmuje za nas decyzje...

Filmy animowane dla dorosłych

Serafiński Studio Graficzno-Filmowe

Serafiński Studio Graficzno-Filmowe

Serafiński Studio powstało w 2004 roku. Zostało założone przez Marka Serafińskiego, znanego reżysera filmów animowanych. Skupia wokół siebie najwybitniejszych, niezależnych twórców filmu animowanego. Studio jest otwarte na współpracę ze światowej klasy twórcami filmów animowanych. W 2008 roku wyprodukowało film braci Quay pt. "Inventorium śladów". Studio współpracuje z najwybitniejszymi animatorami, plastykami i scenarzystami. Filmy wyprodukowane w studio zdobyły wiele nagród i wyróżnień na krajowych i międzynarodowych festiwalach filmowych. Studio realizuje filmy animowane we wszystkich technologiach 2D i 3D, na najwyższym poziomie artystycznym i technicznym.

Wyspa gibonów, 8 min., 2010
Scenariusz, reżyseria: Małgorzata Bosek
Serafiński Studio

Film „Wyspa gibonów” to komediodramat psychologiczny. Niewinna wizyta w zoo staje się dla pary bohaterów pretekstem do refleksji nad własnym życiem. Rzecz o skrajnie odmiennym widzeniu tego samego, nie docenianiu cudzej pracy, równowadze przeciwieństw oraz niezwykle trudnej sztuce bycia w związku.

Wujek, 8 min., 2008
Reżyseria: Maciej Szabel
Serafiński Studio

Film jest animowaną groteską z przewrotnym zakończeniem, przeznaczoną dla widowni o szerokim zakresie wiekowym. Opowiada o absurdalnej przemianie głównego bohatera, pięćdziesięcioletniego mężczyzny, obserwowanej przez kilkuletniego chłopca (narratora w filmie).

Sycylijska Pchła, 8 min., 2008
Reżyseria: Marcin Giżycki
Serafiński Studio

Historia miłosna z niespodziewanym zwrotem akcji, oparta na kartkach pocztowych z epoki fin de siécle.

Safari, 14 min., 2009
Scenariusz, reżyseria: Marek Serafiński
Serafiński Studio

Film jest krótką surrealistyczno - groteskową historią o rywalizacji i poszukiwaniu idealnej partnerki.

Kryminał, 4 min., 2009
Reżyseria: Marcin Jażyński
Serafiński Studio

Atmosfera czarnego kryminału z lat czterdziestych. Para gangsterów w brawurowy sposób rabuje bank. Napad obserwuje tajemniczy mężczyzna ukryty w czarnym Chryslerze...

Dokumanimo, 10 min., 2007
Scenariusz, reżyseria: Małgorzata Bosek
Serafiński Studio

Gospodyni domowa, czyli współczesny Syzyf rodzaju żeńskiego. Kobieta ratuje się przed ogłupiającym wpływem kołowrotu domowych zajęć, uciekając w radosną twórczość - układanki ze śmieci.

Brzytwa, 10 min., 2009
Scenariusz, reżyseria: Grzegorz Koncewicz
Serafiński Studio

Mroczna historia końca zakładu golibrody, zekranizowana w konwencji staroświeckiej, czarnej komedii.

Inventorium śladów, 21 min., 2009
Reżyseria: The Quay Brothers
Serafiński Studio

Inventorium śladów to niekonwencjonalnym dokument będący jednocześnie poetyckim i subiektywny hołdem złożonym autorowi Rękopisu znalezionego w Saragossie" - Janowi Potockiemu, a również wizualną dokumentacją, która powstała w oparciu o autentyczne przedmioty, pomieszczenia i przestrzenie, które znajdują się na Zamku w Łańcucie, i jawią się twórcom filmu jako nośniki niewidzialnych, ale niezatartych śladów, pozostawionych tam przez Jana Potockiego. Sam Zamek i obiekty w nim się znajdujące stały się niejako szkłem powiększającym i zarazem pryzmatem, przez który oglądane są nadal istniejące ślady jego tu bytności, poprzedzającej chwilę, kiedy zakończył życie śmiercią samobójczą w należącym do niego majątku na Ukrainie.

Filmy dla dzieci

Dobro, piękno i prawda, 6 min., 2011
Reżyseria: Balbina Bruszewska

Dobro, piękno i prawda to opowieść o współczesnym świecie w którym zainteresowanie dobrem, pięknem i prawdą maleje na rzecz taniej sensacji, dramatów wybuchów, strzelania i innych znacznie ‘ciekawszych’ rzeczy. To historia człowieka noszącego w sobie wyidealizowany obraz świata, broniącego swoich ideałów i próbującego przelać je na innych. Tytułowy „Dobry Pan” ponosi klęskę w swojej naiwnej walce o dobro na świecie, na końcu jednak pojawia się promyczek nadziei...

Fantastyczny sklep z kwiatami, 15 min., 2001
Reżyseria: Paweł Partyka
Se-ma-for, Partflex System

Film jest magiczną opowieścią o pewnym sklepie, który wieczorową porą, po wyjściu sprzedawcy, ożywa w magiczny sposób. Szpulki drutu rozwijają się, kręcą się w powietrzu i splatają w figurki mężczyzn i kobiet. Te stroją się w płatki kolorowych kwiatów, a kiedy wszystkie są pięknie ubrane, rozpoczyna się kwiatowy bal.

Grzyby Burzy, 13 min., 2008
Reżyseria: Jan Steliżuk
Serafiński Studio

Film opowiada przygodę kosmity, który wbrew swej woli został wmieszany w serię dziwnych zdarzeń i w konsekwencji znalazł się na obcej planecie, by ratować ją przed inwazją grzybów-mutantów.

Zielona Kredka, 11 min., 2006
Reżyseria: Jan Steliżuk
Serafiński Studio

Film to opowieść o małej Agatce i jej przygodach, rozgrywających się w świecie własnej wyobraźni dziewczynki. W wymyślonej przez nią rzeczywistości niebagatelną rolę odgrywa tytułowa zielona kredka pomagająca bohaterce w rozwiązywaniu problemów.

Piotruś i Wilk, 30 min., 2006
Reżyseria: Suzie Templeton
BreakThrough Films, Se-ma-for

Piotruś i Wilk to film oparty na baśni muzycznej Sergiusza Prokofiewa, w sposób niesłychanie przejrzysty i szczery mówiący o sprawach najważniejszych: sile przyjaźni oraz ludzkiej dobroci. Bohaterem opowieści jest Piotruś, nieśmiały chłopiec zmuszony stawić czoła brutalnemu światu dorosłych. Wyzwanie jakie rzuci mu los sprawi, że będzie musiał pokonać własne słabości, co pomoże mu wkroczyć w świat dorosłości. To wybitny film, który otrzymał wiele prestiżowych nagród, a wśród nich Oscara za Najlepszy Krótkometrażowy Film Animowany (2007).

Ludzie wyjazdu

Marek b.Chodaczyński (1954, Byk) - reżyser, współzałożyciel i prezes Unii Teatr Niemożliwy od jej początku. Ojciec i Dyrektor Międzynarodowego Festiwalu Teatru Lalek i Animacji Filmowych dla Dorosłych Lalka też Człowiek. Członek Zarządu Polskiego Ośrodka Lalkarskiego Międzynarodowego Stowarzyszenia Artystów Lalkarzy POLUNIMA. Animator kultury. Indywidualne nagrody za reżyserię w Polsce i Czechach. nagrody indywidualne i stypendia Ministra Kultury. Medale: Zasłużony dla Kultury Gloria Artis, Za Propagowywanie Sztuki Lalkarskiej, Talent Ochoty. Reżyserował w Polsce, Białorusi, Rosji. Prywatnie lubi przyznawać się do białoruskich korzeni rodzinnych.

chodaczynski@o2.pl
tel. (48) 606 447 322

Dorota Anna Dąbek – magister sztuki, reżyser i aktorka Teatru Lalek. Ukończyła Wydział Lalkarski Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie w 1990. Dyrektor Międzynarodowego Festiwalu ANIMO Kwidzyn - festiwalu animacji teatralnej, filmowej i muzycznej, a także społecznej – 2011 rok to jubileuszowa 10. edycja - jedyny NGO - sowego festiwalu w Europie www.animofestiwal.pl Odznaczona Brązowym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” 2007. Uhonorowana Medalem 50 lecia POLUNIMY – 2011. Poza tymi wszystkimi odznaczeniami, tytułami, po prostu Lalkarka, miłośnik Teatru Animacji.

Wojciech Olejnik – urodzony 9 lutego 1957 r., reżyser – absolwent Wydziału Reżyserii Teatru Lalek PWST w Białymstoku (1991), teatrolog – absolwent Wydziału Wiedzy o Teatrze PWST w Warszawie (1981). Od 1998 r. współtwórca Unii Teatr Niemożliwy, gdzie uczestniczył w tworzeniu 7 przedstawień, w tym wielokrotnie nagradzanego na festiwalach teatralnych „Toporlandu. Suity na tekturę i kontrabas…”. Reżyserował też spektakle lalkowe dla dzieci i dorosłych w innych teatrach w Polsce m.in. w Krakowie, Rabce, Olsztynie, Toruniu. Mieszka w Milanówku koło Warszawy, gdzie był radnym miejskim (1990-94) i gdzie aktywnie uczestniczy w życiu kulturalnym poprzez udział w projektach teatralnych, śpiew w chórze parafialnym, redagowanie prasy lokalnej.

Adam Kamień: "Kiedy byłem małym chłopcem często odwiedzałem swoją Babcię Zosię, która mieszkała na wsi. W ogródku rosła duża wiśnia, wdrapywałem się na sam wierzch, tak że nikt mnie nie widział i...śpiewałem na cały głos. I to były moje pierwsze występy przed publicznością. Teraz jestem aktorem i ...juz nie chowam się przed widzami, wręcz przeciwnie, jestem szczęśliwy kiedy spotykam się z widzem na scenie. I na ekranie też, bo w moim artystycznym dorobku jest również dużo ról filmowych: za główną rolę w filmie "Kornblumenblau" otrzymałem nagrodę na 42 Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Locarno za najlepszą pierwszoplanową rolę męską. Już się cieszę, że się spotkamy!"

Piotr Stec – adept, Student 2 kierunków: administracja oraz historia (specjalność „wiedza o kulturze”), PR menadżer dwóch stowarzyszeń twórczych- teatrów lalek: Scena Lalkowa imienia Jana Wilkowskiego w Kwidzynie oraz Unia Teatr Niemożliwy w Warszawie. Współpracuje z wieloma młodymi artystami, aktorami, muzykami, scenografami, dizajnerami. Współorganizator oraz PR i promocja festiwalu Międzynarodowego Festiwalu ANIMO Kwidzyn oraz współorganizator 3 edycji Międzynarodowego Festiwalu Teatru Lalek i Filmów Animowanych dla Dorosłych LALKA TEŻ CZŁOWIEK w Warszawie. Absolwent "Młodych menedżerów Kultury" Towarzystwa inicjatyw Twórczych "Ę". Fundraiser i menadżer kultury. Członek zarządu Powiatowej Rady Organizacji Pozarządowych Powiatu Kwidzyńskiego, społecznik.

Bogdan E. Szczepański – kompozytor i kontrabasista.Od ponad 25 lat związany z wieloma teatrami, zarówno w Polsce, jak i za granicą. Skomponował muzykę do ponad 200 spektakli teatralnych, za którą otrzymał szereg nagród na festiwalach i przeglądach 2007 r. odebrał z rąk Ministra Kultury RP medal "Zasłużony dla kultury polskiej".

Małgorzata Sady – Od końca lat 70. współpracuje z centrami sztuki, festiwalami filmowymi i teatralnymi w kraju i zagranicą jako tłumacz, kurator, uczestnik i twórca projektów artystycznych (Kanada, Irlandia, Portugalia, Ukraina, Szwecja, Litwa, Wielka Brytania, Rosja, Czechy, Francja, Włochy, Niemcy). Od lat 90. propaguje twórczość Franciszki i Stefana Themersonów we współpracy z Archiwum Themersonów w Londynie (publikacje, wystawy, wykłady). Od 2002 prowadzi niezależną oficynę wydawniczą Gaberbocchus Press. Jest związana z festiwalem „Animator” w Poznaniu. Współpracowała z Braćmi Quay przy filmie „Inventorium śladów” (2009). W 2010 wraz z Marcinem Giżyckim zrealizowała film dokumentalny ”Alfred Schreyer z Drohobycza’. W 2011 stworzyła przestrzeń dźwiękową do wystawy Koji Kamoji’ego „ Mnich”. Od 2008 jest kuratorem programu filmowego Międzynarodowego Festiwalu Teatru Lalek i Animacji Filmowych dla Dorosłych "Lalka też Człowiek" w Warszawie. Jest autorką licznych przekładów z dziedziny literatury, filozofii i historii sztuki najnowszej.

Inne spektakle Unii Teatr Niemożliwy

DRAMAT NIEMOŻLIWY Lemercier de Neuville

przekład i teksty piosenek: Krystyna Żuchowska
inscenizacja i reżyseria: Marek b. Chodaczyński
scenografia: Alicja Chodyniecka-Kuberska
muzyka: Marek Żurawski

Dramat Niemożliwy francuskiego publicysty, lalkarza, artysty z drugiej połowy XIX wieku, Lemerciera de Neuvilles'a. Przedstawienie stylizowane na francuski teatr (guignol) wyreżyserował Marek b. Chodaczyński, prezes teatru. Był to pastisz romansów rycerskich, wciąż aktualna satyra polityczna. Nazwa teatru pochodzi od tytułu sztuki..."
Pierwszy spektakl Unii, finansowany całkowicie z własnej kieszeni twórców.

SCHRON

scenariusz i reżyseria: Dorota Anna Dąbek i Wojciech Olejnik
scenografia: Piotr Dumała
muzyka: Bogdan Edmund Szczepański

Spektakl Doroty Anny Dąbek i Wojciecha Olejnika to plastyczno-muzyczna opowieść o wyobcowaniu, o zewnętrzu przenikającym wewnętrze. Bohater trwa we własnoręcznie skonstruowanym SCHRONIE, twierdzy mającej zapewnić bezpieczeństwo w momencie zagrożenia.

OPOWIEŚCI BUDUJĄCE Z HISTORII ŚWIĘTEJ ZEBRANE
quasi - wykłady filozoficzne wg "Klucza Niebieskiego" prof. Leszka Kołalowskiego, ilustrowane animacją rzeźb, zapowiedzią i komentarzem muzycznym przez Marka Żurawskiego opatrzone.

muzyka: Marek Żurawski
inscenizacja: Marek b. Chodaczyński

morał:
"nie ma filozofii życiowej, której człowiek rozsądny
nie umiałby uzasadnić przekonująco"

CZAS ELIASZA

wg Ksiąg Starego Testamentu

scenariusz: Wojciech Olejnik
reżyseria: Wojciech Olejnik i Dorota Anna Dąbek
scenografia: Alicja Chodyniecka - Kuberska
konsultacja scenograficzna i rzeźby: Marzena Olszewska
muzyka: Marek Żurawski
występują: Dorota Anna Dąbek, Adam Kamień, Piotr Stec (adept)

Historia proroka Eliasza, który dostąpił wniebowzięcia, nie jest zamkniętą opowieścią. Oto pojawia się on w Nowym Testamencie wraz z Mojżeszem u boku Jezusa w "Wizji" Jego przemienienia. Rozmawiają ze sobą... O czym? To tajemnica.

Powtórka z "Wesela" wg St. Wyspiańskiego

monodram w wykonaniu Macieja Dużynskiego wg St. Wyspiańskiego

adaptacja: Krystyna Żuchowska, Marek b. Chodaczyński
inscenizacja i reżyseria: Marek b. Chodaczyński
muzyka: Bogdan Edmund Szczepański
scenografia: Grzegorz Durlik

W rocznym rankingu miesięcznika "Teatr" wymieniona jako jedna z najciekawszych premier teatru alternatywnego w Polsce w roku 2000.
"Wyróżnia się zaskakującym pomysłem inscenizacyjnym: wszystkie postaci pojawiające się na scenie - krawieckim stoliku, są płachtą tkaniny, splątaną wstążką, zarękawkiem. W każdym przypadku wizerunek jest próbą syntezy cech danej postaci (...), ożywają przez chwilę na miniaturowej scence dzięki jedynemu żywemu aktorowi tego spektaklu."

ESCURIAL

autor: Michel de Ghelderode
tłumaczenie: Zbigniew Stolarek
scenografia: Krzysztof Skain May
muzyka: Paweł Ptaszkiewicz
reżyseria i wykonanie: Zuza Gaińska

"Escurial" jest dramatem z 1927 roku. Akcja dzieje się w zamku królewskim Escorial w Madrycie. W ciągu jednej nocy umiera królowa (prawdopodobnie została otruta przez swojego męża). Król oczekując na śmierć żony wzywa swojego oddanego błazna, Szaleja. Oczekuje, że Szalej rozbawi go i zabije chwile nudy. Tymczasem Szalej proponuje królowi w ramach rozrywki zamianę ról. Teraz on jest królem, a król błaznem… „(…) Czy królem ten, kto ma koronę, czy ten z którym miłość królowej (…)”

POLUNIMA powstała w Łodzi 21.07.1961r., jako polski ośrodek Union Internationale de la Marionnette (UNIMA) – stowarzyszenia lalkarskiego działającego od 1928 roku, skupiającego centra w 70 państwach. Zrzesza członków indywidualnych i wspierających (głównie instytucjonalne teatry lalek oraz Muzeum Archeologiczne i Etnograficzne w Łodzi). Wśród nich są aktorzy-lalkarze, reżyserzy, scenografowie, obok profesjonalistów – amatorzy, obok artystów – krytycy i miłośnicy lalkarstwa.

POLUNIMA wydaje „Teatr lalek” – pismo ukazujące się od 50-ciu lat adresowane przede wszystkim do środowiska teatru lalek, ale swoją problematyką obejmuje znacznie szersze rejony – teatr alternatywny, literaturę, plastykę, sztuki wizualne. Poza esejami zamieszczane są w nim recenzje z najbardziej godnych uwagi polskich przedstawień, artykuły poświęcone krajowym oraz zagranicznym festiwalom, wystawom, teksty dotyczące obecności polskiego teatru lalek w światowym życiu teatralnym, a także wywiady z wybitnymi twórcami sztuki lalkowej.

Z inicjatywy POLUNIMY wydawane są także książki o teatrze lalek, antologie sztuk lalkowych.

Ważnym elementem działalności jest współpraca z organizatorami najważniejszych festiwali lalkowych w Polsce, którym POLUNIMA patronuje, w szczególności Ogólnopolskiego Festiwalu Teatrów Lalek w Opolu, Międzynarodowego Festiwalu Sztuki Lalkarskiej w Bielsku –Białej, Międzynarodowego Festiwalu Solistów Lalkarzy w Łodzi, Międzynarodowego Festiwalu Katowice -Dzieciom, Międzynarodowego Festiwalu Teatru Lalek i Animacji Filmowych dla Dorosłych „Lalka też Człowiek” w Warszawie, Międzynarodowego Festiwalu Małych Form ANIMO w Kwidzynie i Puławskich Spotkań Lalkarzy. Przedstawiciele władz POLUNIMA biorą udział w pracach komisji kwalifikujących spektakle do festiwalowych prezentacji oraz zasiadają w jury.

Członkowie organizacji współpracują również z organizatorami zagranicznych festiwali lalkowych. Polscy lalkarze zapraszani są do realizacji własnych projektów bądź pełnienia funkcji w jury festiwali.

Władze organizacji zawsze angażowały się we wszystko, co istotne w teatrze lalek i wykorzystywały każdą okazję do popularyzacji sztuki lalkowej. Organizowane lub współorganizowane przez POLUNIMĘ wystawy lalek i plakatów docierały często do grona odbiorców, którzy na co dzień nie mieli możliwości kontaktu ze sztuką teatralną.

Chcąc zwrócić uwagę na rolę sztuki lalkowej w kulturze polskiej i problemy z jakimi spotykają się twórcy i osoby kierujące teatrami, POLUNIMA zaprasza do współpracy przedstawicieli władz i reprezentantów instytucji, którym bliski jest ten rodzaj aktywności artystycznej. Jedną z ostatnich najważniejszych efektów tych spotkań jest decyzja dotycząca reanimacji teatru telewizji dla dzieci i młodzieży w TVP. Za pielęgnowanie tradycyjnych wartości sztuki lalkarskiej POLUNIMA przyznaje własną nagrodę. Jest nią, zaprojektowany przez Adama Kiliana, Dyplom Honorowy, wręczany w czasie festiwali i jubileuszy teatralnych wybitnym, krajowym i zagranicznym twórcom teatru lalek.

W 2011 r. wybito medal 50-lecia POLUNIMY, który był wręczany zbiorowym i indywidualnym twórcom za: Propagowanie Sztuki Lalkarstwa.


Marek b. Chodaczyński i wiceprezes POLUNIMY Waldemar Wolański wręczają medal wybity z okazji 50–lecia Polunimy prezydentowi światowej Unimy, Panu Dadi Pudumjee.
50-lecie POLUNIMY (m. in. w I rzędzie, w okularach Sekretarz światowej Unimy Jaques Trodeau.